Niet gekend
Onbemind
Geen warm kloppend hart
Geen vaderskind.
Jouw leven stopt
Het mijne gaat door.
De bloedband doorsneden
Je bent niet meer.
Ik kan niet echt rouwen
Ken niet het verdriet
Gevoel leek jou vreemd
Ik voel mij ontheemd
Je was er wel, en ook weer niet
Wilde mij niet kennen
Toch heb ik verdriet
En dat, dat snap ik niet.
Jouw leven hier is gestopt
Het mijne gaat door.
Ik leef in het heden
en jij bent helaas voorgoed
het verleden.
15-05-1932 +14-02-2015
Ook al begrijp ik dit leven niet altijd, en wordt ik soms geconfronteerd. Het zal wel een reden hebben en uiteindelijk uitwerken ten goede van mij.
De kruitdampen zijn opgetrokken, het stof neergedaald. Tijd om het slagveld te overzien. Want de GKV waren rond het thema m/v in de kerk in een behoorlijke houdgreep verwikkeld geraakt.
Een treffende samenvatting van de uitkomst gaf Gerard ter Horst in het Nederlands Dagblad van 7 juni j.l.:
“In plaats van de knoop door te hakken heeft de vrijgemaakte synode donderdag besloten het vraagstuk van ‘de vrouw in het ambt’ verder te ontrafelen. .. Langs drie lijnen wordt gewerkt aan een verdere bezinning: op de drie kerkelijke ambten, op het grondvlak, en met als expliciet uitgangspunt dat de Bijbel een verschil in verantwoordelijkheid leert tussen man en vrouw.”
Of zoals de voorzitter van de synode in het synodejournaal zegt: de synode heeft een andere richting opgezet, “die meer naar een goede bijbelse oplossing toewerkt dan we in de achterliggende negen jaar hebben geprobeerd … We hebben niet de deuren dichtgedaan…
View original post 661 woorden meer
‘Kijk mama, alles is spikkie-span!’ zei onze jongste dochter, nadat ze de duplo had opgeruimd. Ze was trots op het resultaat. Inderdaad was de vloer volop zichtbaar en er was ruimte om veilig je voeten neer te zetten.
Binnen een dag is de vloer alweer bezaaid met lego, met soldaten en legertanks. Elke dag weer de aansporing: ‘ruim je speelgoed op!’
Opruimen lucht op. Als alles netjes in de kast ligt, de tafel leeg naar je staart, geeft dat een voldaan gevoel. Het geeft weer ruimte.
In mijn hoofd zitten ook heel veel kastjes met oneindig veel laatjes. Enkele laatjes staan open, daar kan iedereen bij. Er zijn ook laatjes die ik dichthoud, waar ik zelf ook amper meer naar omkijk. Sommige laatjes heb ik volgepropt met spullen, chaotisch weggestopt en soms puilt dat uit. Dan moet ik opnieuw aan het werk om het op te ruimen. Zuchtend ga ik…
View original post 94 woorden meer
Zeg ajuu paraplu tegen de stress en leer dat nee zeggen soms helemaal zo verkeerd nog niet is.
“My Father would not be proud of me if i give up what He died for. I spent to long from what is taken from me and not with what was given to me. I was given a kingdom, people. I prommis to be a better king.”
King Caspian, Voyage of The Dawn Treader.
A movie from The Chronicals of Narnia. I loved it and watch it several times. Every time i look i see different things from what i can learn from. I also spend to much time with what was taken from me instead of looking for what is in front of me al the time. He has never left me, He was and is always on my side. No mather what i do or don’t do. The Lord Himself has given me people to love and honour. I don’t have to fight the battle alone. All i have to do is call, He is just a prayer away. That is so comforting, knowing that if i’m scared of something, He just pick me by my hand and lead me to where i’am supose to be.
If life scares me because i have to leave my comfortsone, i know i can do it because He is there all the time. To wisper in my ears, to incourage me to go on. All i have to do is listen to that voice, to believe. Because if i don’t believe, i have nothing.
Zondagmorgen,ontwakend uit een diepe en verkwikkende slaap. Nog lekker even doezelen onder het net verschoonde dekbed dat nog zo lekker fris ruikt. Uit het open raam klinkt het vrolijke gefluit van de merels die mij iedere morgen wekken en mij aanmoedigen om de nieuwe dag te begroeten. Wat is de schepping toch mooi.
Mijn radiowekker gaat af en speelt net een opwekkingslied. Ja het is feest vandaag. Ik voel het gaat een speciale dag worden. Ik mag avondmaal vieren. Niet alleen met mijn eigen gemeente maar samen met twee andere gemeenten. Drie kerkgenootschappen samen onder één dak. Dezelfde achtergrond, dezelfde wortels in het christelijke geloof en samen elkaar vinden aan het avondmaal en het feest van genade en liefde mogen vieren en beleven. Wat een zegen!
We hebben gezongen dat we bij God onze toevlucht mogen zoeken dat wij ons vertrouwen op Hem mogen stellen. Hoe moeilijk het soms ook kan zijn in een mensenleven, God is er altijd en laat ons niet los. Psalm 91 is dan ook een bijbelgedeelte waar ik altijd weer op terugval, wat mij altijd bijblijft.
Tegelijk nodigt deze psalm mij ook altijd uit tot zelfreflectie. Stel ik inderdaad mijn vertrouwen altijd op God, of vertrouw ik altijd nog op mijn eigen inzicht? Beschamend moet ik toegeven dat het laatste vaak het geval is. En toch, vaak heb ik dan in een keer een lied in mijn hoofd dat ik dan begin te neuriën. Ik zoek de tekst op you tube en dan blijkt het te gaan om een lied waarin God mij wil laten weten dat Hij nog steeds aan mij denkt en daar nooit mee is opgehouden. Op die momenten wordt ik er weer aan herinnerd en er bij bepaald dat God dichtbij is ook al voel ik het niet direct. Dat heeft mij opnieuw weer wakker geschud. Soms lijkt God’s stem mij niet te kunnen bereiken, maar dat ligt dan wel aan mij, omdat ik te druk ben in mijn hoofd en de stilte niet bewust zoek. En dan komt psalm 91 altijd naar mij toe. Zo ook vandaag. Het lied blijft hangen in mijn hoofd, het settelt zich en doet zijn werk.
Hoe vaak is het niet dat ik mij onzeker voel en mijzelf afvraag of ik het allemaal wel zo goed doe. Of ik wel op de goede weg ben of dat ik een grote u turn heb genomen. Maar ik heb mogen horen dat als ik Jezus volg ik oog in oog met hem kom te staan en dat mijn leven open ligt voor Hem. Hij kent mijn hart en weet wat er leeft Hij kent mij door en door zoals geen ander mij ooit kennen zal. Is dat eng? Nee, in tegendeel, het werkt bevrijdend. Als het nou moeilijk wordt, omdat Jezus iets op mijn weg brengt, dan weet ik dat ik gewoon moet doen wat Hij mij verteld. Ik mag dan bidden om kracht en die krijg ik dan ook.Ik mag een zoekende beweging maken geïnspireerd door Zijn liefde. Wat mooi dat ik dat in preek heb mogen horen en mag proberen om het mij eigen te gaan maken.
Dankbaarheid vanaf 14-07-2013-17-02-2014
21) Voor het voedsel in de kerk ontvangen. Psalm 146
22) Dat God ook mijn Vader is
23) Een spontaan gesprekje met een kind uit de gemeente op het kerkplein
24) Voor de goede preek die ik gehoord heb over geduld
25)Voor de liefde en het enorme geduld dat God met mij heeft
26)Voor de kinderen in de kerk van wie je zoveel kunt leren
27) Sportende jongeren van Sonrise
28) Voor de doorbrekende zon
29) Voor mijn vriendje Tommy met wie ik zoveel plezier heb
30) Dankbaar dat Christus in mij is en de controle heeft
31) Dankbaar voor de 77é verjaardag van mijn moeder.
32) Dankbaar dat ik cliënten van Oase een fijne week heb kunnen bezorgen.
33) Dankbaar voor bemoedigende preken
34) Dankbaar voor een nieuw levensjaar. Ik mocht 41 jaar worden
35) Dankbaar dat ik mee mag helpen een project voor Pasen voor te bereiden
36) Dankbaar voor het kruis en de kracht die ik krijg om te leven!
37) Dankbaar voor muziek
38) Dankbaar voor het blog van Ann Voskamp
39) Dankbaar voor de leiding van de Heilige Geest
40) Intens dankbaar dat ik mijzelf hervonden heb en verankerd in het geloof
41) Dankbaar voor iedere nieuwe morgen
42) Dankbaar voor psalm 91
43) Voor de opnieuw ontwakende natuur
44) Dankbaar voor genade zo oneindig groot
45)Voor de blije kinderen in de kerk. Zij zijn de toekomst.
Ik ben nog lang niet bij de 1000 maar de lijst groeit en groeit. En als de lijst klaar is ga ik gewoon verder met mijn zegeningen te tellen.
I believe in Christianity as I believe that the Sun has risen, not only because I see it, but because by it I see everything else. #cslewis
— C. S. Lewis (@CSLewis) November 6, 2013
Loodgrijze hemel, de zon afwezig,
Regen die gestaag zijn weg naar de aarde vindt.
Mijn jas wordt kleddernat.
waterdruppels op mijn bril.
Ik zie geen hand voor ogen meer.
Boven in een restaurant, weggedoken aan een tafel in een hoekje. Een dampende kop koffie voor mij.
Drukke geluiden vanuit de winkel,
geroezemoes van stemmen om mij heen die overgaan als het zoemen van vele bijen in een korf.
Gesprekken van mensen die ik niet kan volgen,
gesproken in een andere taal.
Een overvol plein met kramen en haastige mensen,
Schreeuwende kooplui en jengelende kinderen.
De geluiden dringen langzaam tot mij door.
Mijn koffie is op, mijn hoofd is vol.
Ik verlang naar de stilte,
naar de beslotenheid van mijn rijk.
Ik, ik wil naar huis.
Volop in het levend staand en genietend van al het moois om mij heen
